Шуміць маркотна вольха

Над рэчкаю бурлівай,

Аброслая на доле

Бадылямі, крапівай.

Над ёй сінее неба

I сее непрыветы:

То студзяць яе зімы,

То паляць яе леты.

Абломлівае вецер

Галіны без сумленьня,

Падточывае рэчка

Жылястае карэньне.

Пацешыцца, як птушкі

Пяюць вясной агнісьце;

Жалобу жаляў носіць,

Як разьдзяецца зь лісьцяў.

Дні многія праходзяць,

Найбольш непагадліва,

Шуміць маркотна вольха

Над рэчкаю бурлівай.