Таварыш! Рускі і ўкраінец,

Яўрэй, татарын і паляк!

Мы ўсе ў адной жывем краіне,

З нас кожны кожнаму – зямляк.

Я да цябе зьвяртаю слова:

Ты паглядзі на тых між нас,

Каму дзяржавы нашай мова –

Кусок руды, а не алмаз.

Ты бачыш, як яны злуюцца –

Стратэгі гібельных інтрыг?

I плодзяць стосы рэзалюцый,

I падымаюць лямант-крык.

Але чаго? Каб хто спытаўся!

Не па нутру ім, што народ

З уласнай мовай не расстаўся

I не аддаў яе на звод.

Лічылі ўжо, што задушылі

Яго правы, яго пратэст,

Што ўжо амаль і завяршылі

Абезьязычаньня працэс.

А мова – вось: жыве, жывая!

I набірае сілу-моц.

I нас – душу з душой – яднае,

Як берагі надзейны мост.

I не пагроза мовам іншым,

Што тут гучаць здавён-даўна...

I ўсё ж мой кліч, на жаль, ня лішні,

I шлю яго я нездарма.

Таварыш! Хто б ні быў ты родам,

Якой ні быў бы ты крыві –

Ты лёс зьвязаў з маім народам,

Таму – як сын яго жыві!