Як белы сьмяротны камарык,

Я крочу ў яго цыгарэту,

Дым з попелам джалкам кранаю,

Зыходзячы з гэтага сьвету.

Спыніць сябе моцы не маю,

Вось крылцы згарэлі і ножкі.

Нічога: набуду зноў новых –

Цыгар сустракаў толькі трошкі.