Імгненьне...

Аднак жа – якое імгненьне!

Як вогненны выбух

У розгар пажару,

Калі ўжо ахоплена

Полымем хата,

I кроквы, і латы,

I бэлькі са стольлю –

Бясьсільна і ярасна

Рухнулі долу, –

Ажно завіхурылі

Іскры да неба!

Шукаю ратунку –

I чую: «Ня трэба

Жахацца, ня трэба

I плачу-ныцьця.

Ня кідайся ў роспач.

Хіба дагарае

Табе дарагая

Калыска жыцьця?

Тушыць? А навошта

Тушыць галавешкі?

Ня варта – ні працы,

Ні горкай усьмешкі...»

Імгненьне...

Імгненьне ўсяго –

I ня болей.

А як жа яно

Азарыла наўкольле!

У бляску ягоным

Так сталі відны

Усе мае годы.

Усе мае дні.

Уся мая –

Аж да маленства –

Дарога.

Да гэнай хаціны

Вясковай, убогай,

Дзе я нарадзіўся

(Для шчасьця, вядома!

Бо хто ж для пакутаў

Прыходзіць на сьвет?).

I сталі відны

Мне астатнія дні –

Чарнейшыя

За чарнату галавешак.

Прагорклыя гарам –

Такім ужо едкім,

Як быццам згарэла

I тая хаціна,

Дзе я нарадзіўся,

I шчасьце само...

Сучасьнік мой юны!

Пабачыўшы тло,

Ня думай,

Што гэта імгненьне

Было

Ня нашым з табою,

А толькі маім,

Што я – пагарэлец,

А ты – херувім.

Ня думай!

Ня думай!..

Таму што аднойчы –

У будзень ці ў сьвята,

Апоўдні ці ўночы –

Ты ўспомніш пажар

На сядзібе дзядоў

I за даляглядам

Пражытых гадоў

Ягонае зарыва ўбачыш,

Якое

Табе гэтаксама

Азорыць наўкольле,

I ў бляску тым яркім

Сацьмее і зблякне...

А што ў ім сацьмее

I што ў ім пагасьне –

Я гэтага ведаць

Ня буду, на шчасьце.