Старая сядзіба калюмнамі з цэглы

Сустрэла пад вечар разбураным ганкам,

Наўсьцяжныя шыбы сьпявалі нам гімны,

Кажана крыламі да самага ранка.

Наступнага дня, калі зь Перунамі

Ваблокі маланкі на дрэвы кідалі,

На лесьвіцы з камня, апранутай мхамі,

Мне тосты з гарбатай казкі казалі.

Зь нейкай нагоды панская дочка

На шыі каралі зь вяроўкі спляла,

Бачылі потым, як Ilga ў пакоі

Белым прывідам пад стольлю плыла.

Я зьеў свае тосты і выпіў гарбаты,

Крышталікі солі заўважыў на дне.

Наўкола ні гука, ні руху, ні ветра,

І «Es tevi milu» чую ў вакне...