Віхура!.. Віхура!..

Няўрымсная бура!..

Адкуль узялася?

З чаго пачалася?

Схапіла, сарвала

I цягне, і ўзносіць

Угору і ўгору,

Увысь, у прастору,

У чорныя хмары,

За хмары, да сонца,

Да сонца! А сонца

Так зырка там сьвеціць –

I паліць, і смаліць,

I вочы мне сьлепіць!..

Віхура, віхура!

Шпурляе, шматае,

I круціць, і гоніць,

I рве-разрывае,

I дух забівае,

Займае, сьцінае...

Куды яна кіне?

I дзе апыпуся?

Чаму не баюся,

Што гэта стыхія

Душу мне скамечыць

I збэрсае-склыча?

За тое, што кліча

Заглянуць у вечнасьць?

А можа – што возьме

З разгону, з размаху

Шпурне мяне вобзем –

I ціша наступіць?

I ціша наступіць!..

I ціша наступіць...

Навек!.. I нікому

Нідзе не зарупіць,

Што ў буры-віхуры

Зьвіхурыўся хтосьці...

Не! Грыннуцца вобзем,

Рассыпяцца косьці

Ды вочы паб’юцца

На пырскі-асколы –

Расою пральюцца

На травы і зёлкі...

А дух безаглядны,

Душа-непакора

Ачахне, ашляхне,

Зьнямогне няскора!

А будзе насіцца,

Між хмарамі віцца

I весела жыхаць

Агнём-бліскавіцай.

Хто прагне віхуры,

Як прагнуць збавеньня, –

Агонь-бліскавіца

Таму блаславеньне!