Гэта – доля, якое я варты?

I я мушу паверыць? О, не!

Гэта – лёсу паблажныя жарты.

Гэта – тое, што пройдзе, міне,

Як праходзіць парою сьпякотнай,

Калі сонцам затоплены сьвет,

Срэбны дожджык з хмурынкі залётнай –

Нават пыл не прыбіўшы як сьлед,

Не збудзіўшы карэньчыкі ў доле –

У засьмяглай, усохлай зямлі...

0 мая неразьменная доля, –

Ажыві! Напаі! Наталі!

І даруй, што журуся ў маўчаньні,

Што ня ў змозе вясёла сьпяваць,

Што цяжэй і цяжэй мне начамі

Рукі, склаўшы на сэрцы, трымаць.