Кожнае раніцы бомжавы водар

Сьметніца сьмердзіць пад нашым вакном.

Людзі на працу сьпяшаюцца з ложкаў,

Я застаюся з сабой «ўваднаром».

Зноў сам з сабою буду імкнуцца

Выйсьці з учора, забыць на ўспамін,

Слухаць па сэтцы навіны надвор’я,

Піць белы чай мацярок-гэраін.