Ізноў, як калісьці,

Мне каркае чорны крумкач:

Давеку ня выйсьці

Табе з гістарычных няўдач!

Куды ні паткнуся –

Усюды наб’ю сабе гуз:

Няма Беларусі!

Няма і цябе, беларус!

Куды ты ўсё прэшся?

Свой лёс ты між двух выбірай:

Ці «ўсходнія крэсы» –

Ці «северо-западный край».

Дай дзякуй, сярмяжка,

Што знаеш сяўбу ды жніво.

Калі ж табе цяжка –

Пахліпай сабе ў рукаво!

На гэта ты здатны –

На вечную скаргу і плач...

Замоўкні, бяздарны!

Ня будзе па-твойму, крумкач!

Я хліпаць ня стану!

Я прагай зьдзяйсьненьня жыву.

Найперш – у пашану –

Табе я скручу галаву.

Каб гнюсна ня каркаў,

Каб тут, дзе Купала хадзіў,

Рабоў-недавяркаў

Агіднай хлусьнёй не пладзіў.

Тут праўда і вера

Зь нябыту ўваскрэснуць навек.

I мэтай і мерай

Тут будзе ва ўсім – Чалавек.