Ты імжыш над маёй галавою,

Дзьмеш у ветразь маіх вогкіх сноў,

Маіх думак чапаеш антэны,

І мой помірс зьдзімаеш далоў.

Пасядзі, калі ласка, са мною.

Бач, мой зэдлік заўсёды пусты.

Прынясі на Вялікдзень цукерак,

Папарві з майго цела кусты.

Калі хочаш, я буду дарадцай.

Калі не, – буду моўчкі ляжаць.

Пажадаеш, – зраблюся вясёлым.

Загадаеш, я буду бурчаць.

А яму усё гэта ня трэба,

Сыпкі зьмерк не дае моцы жыць.

Сярод корстаў, крыжоў, пахаваньняў

Ветру хочацца толькі паліць...