Дзе ні вылеці зь няволі,

Ад пачатку да канчатку,

Ўсюды ўбачыш сваё поле,

Ўсюды ўбачыш сваю хатку.

Ўсюды ўбачыш чалавека,

Што цямнотай цябе разіць,

Зь сьлязой вечнай пад павекай,

Вечна ў лапцях і сярмязе.

Хоць жа сэрца, што за сэрца!

Лганьня, хцівасьці ня знае,

Жывучы ж у паняверцы,

Толькі гора к збыцьцю мае.

Горам чорным, ой, багата

Надарыла люд наш доля;

Гора ў хаце і за хатай,

Гора ў полі і за полем.

Вецер хаткаю калоце

I па шчылінах галосіць,

Гаспадар зьлёг ад калоцьця,

Зь дзяцьмі жонка есьці просіць.

Пустка ў сьвірні і ў адрынцы,

Сьвінка хоча штось здыхаці,

Вые сучка на дзядзінцы –

Памрэ нехта ў гэтай хаце.

А у полі на загонах

Аруць віхры, барануюць,

Хутка, дружна, не натужна

Шнуры вузкія руйнуюць.

Далей – паркай сытай шпарка

Праляцеў пан у карэце,

А за ім паштовай паркай

Прэ чыноўнік на расьсьвеце.

А на пустцы апаўночы

Ведзьмы, чэрці пяюць, граюць,

То сьмяюцца, то рагочуць,

Знахароў-вужоў склікаюць.

I ўсё гэта, хеўра гэта:

Ветры, віхры і сабакі,

Ведзьмы, чэрці з таго сьвету,

Пан, чыноўнік, ваўкалакі, –

Ўсе навыперадкі пруцца,

Гікам, сьмехам чартаўскімі

Заліліся і нясуцца,

Аж зямля стогне пад імі.

А за імі, нібы хмара,

Йдзе мужыцкае ўсьлед гора,

Праз пасевы, праз папары,

Так сягоньня, як учора.

I мужык – пан у старонцы –

Гора гэта вечна бача,

Бача, што толькі ў карчомцы

I ў магіле ён ня плача.