Па-над вялікай ручаінай

З пагардаю на увесь натоўп

Глядзіць напаўзакрыўшы вочы

Вальяжны Камянецкі Стоўп.

Пяюць аб долі нешчасьлівай

Усе каму сьпяваць ня лень,

І нават птушкі ў небе сінім

Дзівяцца: «Што гэта за пень?»

У дні вясельляў і гулянак

Як і усюды на Палесьсі

Здымаюць людзі ўсю адзежу –

Такімі бегаюць па лесе.

У вежы ў стылым Камянцы

Царыў Гамора і Садом –

Аб гэтым навіна такая

Да князя прыляцела ў дом.

Адразу ж на наступны дзень

Вялікі князь на коня сеў,

І незаўважаным у Стоўп

Прабрацца тайна захацеў.

У голым стане ноччу ў лесе

Магутны князь дарма блукаў,

Ня ведаў ён аб тым, што Стоўп

Ад князя хутка уцякаў.

Калі ж яму ўсё расказалі,

Дык раззлаваўся строгі князь,

Відэлец зашпульнуў у сьцену,

Сказаўшы жорстка: «Во дзе мразь!»