Я кладуся спаць у ложак,

Мне мроіцца: званок

Скубе няспынна ганак

Як быццам бы знарок.

У дзьверы нехта б’ецца

І кліча: «Адчыні!»

Я не даю ім веры,

Крычу: «Згубіў ключы!»

Празь нейкую сэкунду

Ізноў знаёмы стук.

«Каго тут чэрці носяць?!

Ў мяне не сорак рук!»

Гляджу ў глазок дзьвярны,

З-за шкла відаць брыво:

«Каго тут сярод ночы

У дом мой занясло?!»

Шурпатаю рукою

Шкрабецца зноў у дзьвер

Шкілет з крывой касою

Вялікай на памер.

«Адкуль прыйшоў? Навошта?

Што трэба табе тут?» –  

«Прыйшоў твой час зьбірацца

У хмарачэсны кут!»

Страшыдла ўскінуў рукі

І працягнуў касу:

«Ў краіну вечнай мары

Цябе я аднясу.

Там будзе шмат пітва

І шмат дзівосных спраў!» –

Шкілет мне усьміхнуўся,

За руку мяне ўзяў.

Мы зачынілі дзьверы,

А выйшлі праз вакно.

З тае пары ніколі

Ня бачыў нас ніхто...