Перад Брамай у Вечнасьць

Спыніцца на хвілю хачу.

Што мне Вечнасьць?

Яна не прыносіць ад болю збавеньня.

Мой анёл залаты –

Зайчык сонечны –

                                на плечуку, –

Нешта шэпча, пяе,

Разганяе цяжкія трызьненьні.

Не табе, залаценькі,

Суцішыць, суцешыць мяне.

Я гляджу на зямлю –

I нічога ня бачу за дымам,

I ніхто не шкадуе

Мяне на зямлі,

                          не кляне –

Сёньня ў Вечнасьць са мной

I мая адыходзіць Радзіма...

Хай за Брамай сустрэну ўсіх любых,

Сьвятых, дарагіх,

Што мне радасьці ў тым,

Што яны – па-за межамі явы?

Мы сваё не любілі

Мы сваё не любілі

                                паводле загадаў чужых,

I згубілі сваё,

I згубілі на будучнасьць права...

Перад Брамай у Вечнасьць

Стагналі мае землякі.

Як мне іх, самагубцаў,

Ля гэтай мяжы вінаваціць?

У далоні Радзімы

                              ўсе мы забівалі цьвікі...

За апошняй дачкой

Адыходзіць на могілкі маці...