1

Ня ўзьняцца – таму,

хто заручаны з сонцам.

Яго пацалунак –

цудоўная сьмерць.

Упасьці...

Люстэркам крывым раскалоцца,

I кожным асколачкам збліснуць пасьпець...

А што, як ня воск быў замягкі,

а сэрца,

Падступна –

як сьвечку ў царкве заламаць,

I ты не разьбіўся.

Жывеш – як жывецца,

I нават у багне

спрабуеш сьпяваць.

Асьлеплы, аглухлы,

пазбаўлены крылаў,

Жывеш у краіне балотных людзей.

I раску зганяеш да купін бясьсіла,

Каб сонца адбілася ў чорнай вадзе.

Памры ж!

А табе ўжо кугічуць – «Патрэбны!»

I ёсьць апраўданьне бяскрылым гадам.

Якое, аднак, непрытульнае неба.

А можа, сапраўдны – застаўся ты там?

Не!

Клічуць гарластыя жабы балота.

I п’яўкі спраўляюць крывавы абрад.

I сам забываесься –

скуль ты і хто ты,

Ікар, Фаэтон

ці Паньційскі Пілат?

Такі шараговы...

Аблеплены тваньню...

Васковае сэрца –

з адбіткам стралы.

Маё існаваньне – маё пакараньне.

Былы – не памерлы – былы....

2

Ты – анёл,

абпалены ўласнай гардыняй?

Раскажы, як зьнікаюць крылы...

...Я бясьсілы...

Ты птах?

У вачах тваіх неба сіняе.

Раскажы, як зьнікаюць крылы.

...Я бясьсілы...

Ты – гэрой,

прагай вышняга ў неба ўзьняты?

Я – пракляты.