У запляваным пераходзе,

Дзе ўсе сьпяшаюцца ў мэтро,

Дзе лямпачкі заўжды сьляпыя,

І прадаюць адно гаўно.

У найсьмярдзючым закутку

З гандляркамі цыгар ды кветак,

Мне свой «тавар» прапанаваў

Напаўжывы п’яны падлетак.

Ён не жадаў ніякіх грошаў,

Усё, што мне хацеў сказаць,

Каб я забраў ягону торбу

І здолеў дома захаваць.

Хлапец памёр; у хаце кайстру

Я адчыніў і ўбачыў ў ёй:

Жывое сэрца ў скрынцы зь векам

На шкло кідалася крывёй...

Сьпяшаецца жыцьцё ў нябыт,

І я стары – трэ’ ўжо зыходзіць,

Але ў куфэрку, як раней,

Жывое сэрца карагодзіць...

Дык хто ж ён быў? Зь якой нагоды

Ён сэрца мне сваё аддаў?

Гадоў мо’ дзьвесьці ў дамавіне

Адказы марна я шукаў...