Віншую вас, мы выміраем!

Цяпер ня доўга ўжо цярпець.

Край зробіцца сапраўдным раем,

Калі яго ачысьціць сьмерць.

І застануцца толькі душы

Сярод нябачаных расьлін.

Тутэйшы люд сьціхае мужна,

Як жук, што ўпаў у фармалін.

І ад зьдзіўленьня пакруглелі

Разважлівыя вочы зор.

Жыць годна мы, браткі, ня ўмелі.

Так церпіць, толькі хто памёр.

А навалач, што нас зьнішчае,

«Прабачце» скажа –

                                   і на дне.

Зьбірайцеся!

                     Харон прычаліў

На цермаядзерным чаўне.