Крыж за зорку вышэй назаўжды,

Ён – як зорка з абсечаным промнем

Нахіліўся над горадам сонным,

Дакрануўся да срэбнай вады.

Ён ня можа, ня лёс – пуставаць.

Ён жа створаны для выкупленьня.

Бог ці раб, дасканалы ці дрэнны –

Нехта мусіць на ім паміраць.

І загрукаў пад зорамі дах –

Сьвята зброі вянчаюць салютам.

Не знайшлося на сьвеце Хрыста –

Не знайшлося работы і Юдам.

І сьвятлее пахілены крыж,

Растае ў раўнадушнай прасторы.

Я вітаю прывычнае гора.

Божа, Божа,

                    чаму ж ты маўчыш?