Твой дзень народзінаў надыдзе,

Але туды, дзе ты жывеш,

За занавесу тваіх словаў,

Ніводнай думкай не зірнеш.

Ты мне пакінуў толькі стрычкі,

Мяне біндалік стрыгане,

Стрынгаляватая ашуга

Сабою ў строй твой апране.

З гасьцёў, калі хто што заўважыць,

Разгледзіць, выкрые падман,

Нікому гэтага ня скажа,

Бо ператворыцца у збан.

І, як заўжды, ў пустым пакоі

Сярод разьбітых стаўбункоў,

Люстэрку пагляджу ў вочы –

Я распранаюся ўдакон.