Заблудзіцца на могілках –

                                            ёсьць асалода такая.

Дзе каменьні, як рэшткі чаўноў,

                                                     усыпаюць зямлю.

I збуцьвелае лісьце імёны шчыльней пакрывае,

Як пакрыла бяспамяцтва душы –

                                                        тваю і маю.

Чуеш, мастак?

                        Маляваў ты суровых гэрояў.

Мы іх ня помнім.

                             Ты чуеш, забыты паэт,

Вечнасьці любы?

                              Прастуе жыцьцё маладое

Праз надмагільле тваё –

                                         і рагочуць вароны усьлед.

А раней я сюды забрыдала паплакаць,

                                                                 падумаць...

Так лісьцё прыпадае

                                   да горкіх карэньняў жыцьця...

Цалавацца на могілках дзеці сучасныя любяць.

I бяззорнае неба глядзіць,

                                          як апошні судзьдзя.