А вочы глядзяць стамлёна.

Да прагнага іх сьвятла

З паперы зжаўцелай, з тла

Ляцяць матылі імёнаў.

А колькі зьляціць у тло –

Ня вечна ж вачэй сьвятло...

Лістоў уздыхаюць крылы.

Яшчэ ўратаваны хтось –

Набудзе імя магіла.

Але на зыходзе сіла,

I поўня,

              і маладосьць...

I зноў шамацяць паперы

I цягнуць сьвятло з вачэй...

Было нам каму паверыць.

Ці будзе каму яшчэ?