У асеньніх крывых лазьняках

Памірала апошняе дзіва.

Справядлівасьці нельга чакаць –

Сьвет ня любіць дарыць справядлівасьць.

Дзіва гналі машыны і бруд,

Злыя людзі і добрыя людзі,

I яно апынулася тут –

Дзівакі паміраюць у брудзе.

Сіняй птушкай сядзіць у кустах,

Перабітыя крылы трапечуць.

Падпаўзае да лапак вада

З рабаціньнем пляўкоў чалавечых.

I апошнія іскры лятуць

Ад нябёсных, прытушаных пер’яў...

Трупік птушачкі, шэрай, як ртуць,

Знойдуць заўтра ў кустах піянеры.