Усе спробы заганны, як дыбёлыя веткі,

Мае быць, я паганны, унутры толькі зьлепкі,

Другарадныя йльдзіны, трэцьцявартасны сьнег,

З-за цябе тыя кпіны, пастарункавы зьбег.

І абставінаў прымус, памылковыя спробы...

Я кахаю цябе, бо табе хоць бы што бы,

Бо у словах валечнасьць, бо цябе не няма,

Бо ізноўку пабачыць ёсьць магчымасьць. Вось я.