Крывавае золата зьмей вартаваў дні і ночы,

I гінуў у страўніку доўгім

                                          няўдачлівы госьць.

Ды золата ў зьмея таго адабралі аднойчы.

Сьціскае ён зараз у кольцах сваіх

                                                        Прыгажосьць.

А кольцы яго распляліся па цэлай планэце

I душаць празрыстыя рэкі і думкі аб іх,

Да замкаў старых запаўзаюць

                                                  у выглядзе сьмецьця,

У храмы –

                  і людзі багоў забываюць сваіх.

А каб не знайшлі да ратунку шляхоў патаемных,

Па сумных паданьнях, –

                                         той зьмей навучыўся пісаць.

I дзе пачынаецца голас вучонага зьмея,

А дзе чалавечы –

                              ня можам ужо разабраць.

У служкі да зьмея ідуць –

                                          во часіны насталі!

А добрыя людзі ня вераць,

                                             што зьмей гэты ёсьць.

Каб золата ён вартаваў –

                                          дык ізноў адабралі б...

...Раздушвае зьмей у абдоймах сваіх

                                                            Прыгажосьць.