Калі канчаецца жыцьцё,

Над палігонам грэшнай славы

Сьвятлее, як само выйсьцё,

Мой замак месячнага сяйва.

Прытулак душаў ільдзяны,

На могілках агульных помнік,

Бясстрасны сьведка даўніны –

Сьвяты, пракляты, забабонны.

I пугачы сьляпой начы

Туды адносяць сны людскія, -

I срэбны рыцар срэбны шчыт

На востры дах яго закінуў.

Тут не магіла, не турма –

Спакой над шчасьцем і бядою,

Ды не над тым, чаму няма

I быць ня можа супакою.

Таму празь цёмны небакрай

Гараць у вокнах замка зоркі.

«Радзіма бедная, трывай.

Ня згасьні...» –

                          гасьне шэпат горкі.