О, дзе ты вынайшаў вочы

анёла, што служкам пяшчоце,

д’ябліска, што марыць пра мора,

ў яго адзіноце бяздомнай,

бяздоннай,

як музыка шчасьця?!.

О, кім наталіў свае вочы,

што выбухам жарсьці

ў мігценьні

ў сабе паядналі сусьветы

і цені –  

і іх запаветы, –

што будуць вагнямі,

што будуць сьвяціцца і падаць

і зноў узьлятаць па-над намі,

ўзрываючы чыстую радасьць?!.