Вершы скончацца мае,

не пасьпеўшы і пачацца.

Паўтарацца, вычварацца –

гэта ўсё не для мяне.

Неба, неба ў мой радок!..

Брыдка, брыдка, брыдка, брыдка!..

Зь берагоў вар’ят-дзядок -

кліча: «Рыбка, рыбка, рыбка...»

...цішыні больш не чуваць –

ані каліва, нічога!..

Немаўлятчынаму богу

неруш неба лёзна рваць!..

Вершы душамі баляць.

Заб’яце вы вершы, людзі?..

I нічога больш ня будзе,

калі мне не акрыяць!..

Бог – з кім хоча, з вамі ж – лёс,

з вамі ў ложку ён і ў храме.

Не ў краіне вы, а ў краме,

вам далёка да нябёс!..

Пакараны я за шчырасьць,

пакараны, пакараны,

не найлепшы, не абраны,

не за лірнасьць, а за літасьць!..

Я клянуся... Не – кажу:

думкі маюць моцу клятваў.

Поруч Літваў – каля кратваў –

адхрышчу свайму крыжу.

Бог, даруй, калі ты ёсьць –

у пустэчы не папросім.

Шчанюком скуголіць восень.

У разлом нябёс – мілосьць.

Сьлёзы лёзныя – як сьмерць.

Сьлёзы лёзныя – як небы.

Забярыце!.. Без патрэбы

сьлёзы лёзныя – як сьмерць.