Калі ты дотыкам сваім

Нагамі землю калыхаеш,

Жыцьцё у кветкі аддаеш,

Ды на мяне не заўважаеш.

Я адчуваю подых твой,

Глытаю кожнае імгненьне,

Мне мроюцца ня роі мрой,

А губаў стрыманых сіпеньне.

Я не разьлічваю, але

Нябачных целаў пацалунак

Заўсёды б’ецца ў галаве

І толькі гэта мой ратунак.