Ня пі вады з далоняў гэтых,

Ня лашчы барады і твару,

Калі адрамантуеш вочы,

Ты не пабачыш зноў пачвару.

Бо ў момант той усё адыдзе,

А ты пазбавісься мяне,

Ня здольны больш ні піць, ні лашчыць,

Ты будзеш жыць аднымі «не».

Хрумстаць у думках туманамі

Счарсьцьвелым сьнегам і лістотай...

Ніколі гэтага ня будзе:

Ты – чалавечая істота.