Сьлізка на шляху маім.

Сьлізка, бач Божа, сьлізка.

Хмары ідуць між малін –

як туманіны – нізка.

Дух мой ляціць у дамы –

не, ня трызьненьнем – дымам.

I растаюць дымы –

духі над белым млынам.

Б’е мой млынар, як званар,

неруш нябёс крыламі.

Плача званар, як млынар,

зьмеленымі званамі.

Душаў аскепкі б’юць

глуха ў званы і жорны,

крылы званіцам рвуць,

і на млынарнях – чорна.