Вы разьбілі сваю скрыпку,

бо яна спявала болем,

бо раўла, нібыта гольлем

разарванае дзіця.

Вы разьбілі сваю скрыпку:

вы зьнішчалі – для жыцьця.

Вы разьбілі сваю скрыпку,

бо яна сьпявала болем,

бо раўла, нібыта гольлем

разарванае дзіця.

У дзіця ўрасла галіна,

у сябе ўвабраўшы скруху,

крыкі, крыкі, крыкі, крыкі...

роспач, страту, сьлёзы, жах.

Жах – і той ня меў крыжа.

Крыкі, крыкі, крыкі, крыкі

і зьнямогу ў кожным руху...

У дзіця ўрасла галіна,

у сябе ўвабраўшы скруху.

Вы жадалі, пэўна, сына...

Яве – цені, памяць – Духу.

Вы памерлі, вы ўваскрэсьлі.

З васкрашэньнем і зь нядзеляй!

Жыць ня дзеля, жыць ня дзеля!..

У труне каханкі несьлі...

У труне каханкі сьпелі.

Ці ж ня ведалі вы, мілы,

што ў чужых абдымках можна,

хоць ты будзь і асьцярожным,

назаўжды згубіць пяшчоту

не згубіўшы чысьціні?!

У труне каханкі сьпелі.

Ці ж ня ведалі, мой мілы,

што душы ня стане сілы

назаўжды згубіць пяшчоту

не згубіўшы чысьціні?!

Назаўжды згубіць пяшчоту

ад самоты, праз самоту,

не згубіўшы чысьціні.

Не цаніць яе ані...

Родны, любы, даражэнькі,

ў шчасьця – сьцежкі, ў шчасьця – жменькі,

ў гора ж ёсьць шаша і дым –

скрозь пустое ды ў пустым.

А разлогі зь пенным глогам

і з шыпшынаю ў зацішку –

для чаго яны?! Каб рогам

паўпіраліся і лішку

мы б сьцягнулі ў панны сьмерці!

Кукіш ёй з алеем! Дулю!

Хоць бяз кулі, хоць пад кулю –

не загіну, не памру я! –

так вось жыць і дыхаць вечна,

рызыкоўна, небясьпечна!..

Што ж... I паміраць ахвочых

тут няма. Дык жыцьмем, дружа.

Сьмерць скуголіць, вые сьцюжа...

Ха! Яны нам не з прарочых!

Мы пад коўдраю з табою,

абароненыя, сьнімся.

Сьнімся сьмерці, як сувоі,

што гудуць пра таямніцы.