Ува мне твая кроў, Максім,

ува мне твая кроў, Янка.

I кожнаму з вас я – сын.

Я вашым сынам калыханка.

Я шнары на вашых руках.

Я ваш абарваны голас.

Адчуў вашай смагі смак,

як зерне – цяжарны колас.

Як камень належыць вежы,

як веры належыць памяць,

я вам, паэты, належу –

вачніцы мае ня зманяць,

ня змоляць маёй патолі,

маёй глыбіні жывёльнай,

маёй чалавечай волі,

да чалавечнасьці здольнай,

зь якою я ў храме сьвечку

пастаўлю й заплачу бяздумна...

Я дакранаюся, Вечнасьць,

душой да бяздольнага суму.