Кропкі згарэлі адна праз адну,

Чырвоныя кроплі зьніклі раптоўна,

Полымя сьлізка глытае сьліну,

І ўсюды усе сьпяваюць чароўна.

Вынесьлі кветкі, спакою няма,

Бо нехта сіпіць: «Ня тое! Трэ’ розы!»

Подых спыніўся, мая галава

Вачыма хапае церпкія сьлёзы.