У пакоі няма ні сьвятла, ні паветра.

Нас дваццаць мы ўсе кагосьці чакалі,

Ды раптоўна над намі адчыніліся вокны,

Ты зьявіўся, і ўсе псальмы засьпявалі.

Я ўсё бачыў: як Ты забіраў да сябе іх,

У вабдымках надзейна даваў ратаваньне,

Вечар кожны адзін з дваццаці не вяртаўся,

Ўсе лічылі Цябе ўвасабленьнем каханьня.

Там я мроіў аб тым, каб быць разам з Табою,

Твае вочы мяне не жадалі заўважыць,

Ты заўсёды глядзеў на таго, хто быў побач,

Я малітвы чытаў, каб Цябе не зьняважыць.

У вапошнюю ноч я застаўся адзіны,

Ты ўзяў ў рукі мяне і запальнічкай цьвіркнуў,

Тры хвіліны я жыў, я лятаў і я дыхаў,

Я наіўна лічыў, што ніколі ня зьнікну.

Пачак скончыўся; больш цыгарэтаў ня будзе,

Надыйшоў час для іншых паверыць у мары,

І хоць зьзяюць усюды залішнія думкі,

Хай забойцы ня знойдуць чаканай ахвяры.