Сьвятло несапраўдных сонцаў

Ў завулку маркотным імжыць,

Нехта крочыць насустрач,

За ім яго цень бяжыць.

Хістае мой подых вецьце,

Сустрэцца тут з кімсьці – сюрпрыз.

Ён мяне ігнаруе:

Ідзе галавою ўніз.

Бліжэй да яго хілюся,

Я чую ў грудзёх неспакой:

«Вось дзе вецер сьцюдзёны!»,

Мяне адагнаў рукой.

У нейкі пад’езд зашыўся

Замерзлы здранцьвелы дзяцюк

Цень за мною ляціць, каб

Зьбіраць на палёх аўсюк.