Зімовым вечарам

сяджу і п’ю гарбату,

гарачую салодкую гарбату.

Мой пакой адлюстроўваецца

па другі бок шыбы,

дзе кружыць вецер,

неўтаймаваны халодны вецер.

Такі ж Я-цень

у фальшывым люстэрку –

на іншым баку паралельнага часу

чужой рэальнасьці–

сядзіць і п’е гарбату

бяз смаку і паху.

У задуменьні адводжу погляд

ад самога сябе.

Мой цень устае

і выходзіць за дзьверы,

таксама забыўшыся

на мяне.