Ў надзейным надвячорку,

Дзе ўсё жыве, як трэба,

Ты, Чорнае Вятрыска,

Сьпяшаесься на неба.

Ў ваблоках шчырных песьціш

Там шлях скупых гадзінаў,

У дросных людзях бачыш

Адно што згустак кпінаў.

З табой заўсёды карціць

Мне быць у пасцы разам.

Я веру: стрэмкаў з думкаў

Пазбавісься ты з часам.