Ня толькі ў час журботы смутнай,

але і ў дзіўнае імгненьне

ты ў сэрцы памяці пакінь

крыху сьвядомасьці і мары.

Жыцьцё ня будзе аднастайным,

бы шкло забытага вакенца,

бы ліст, які ляжыць у шафе,

пакрыты пылам, як і сэрца...

Зрабі жыцьцё квітучай ружай,

зрабі яго сьлязою шчасьця,

агнём, палаючым вясною

у сэрцах юных закаханых,

і муравой зрабі з расою,

якая зьзяе на ўзыходзе.

Зрабі такім, як хочаш ты,

а не такім, як хоча хтосьці.