Пакой, нікога, курна, ціш,

У сьвечнік курацца запалкі.

Я сьціснуў розум, я лічу,

Я сэрца рэжу на кавалкі.

Затым усім, каго кахаў

Дашлюць па пошце мяккі клунак.

Спадзеў я маю: сэрца кус –

Для іх найлепшы мой дарунак.

А дух, душа, астанак мой,

Надзеі, погляды і думкі,

Ў якіх нічога больш няма, –

Хай зь іх павук спляце карункі.