Апякуйся, Вялес, аслані

не выгнаньне сваё з Пантэону,

а трызьненьне маё – барані,

як Барысавы камяні,

вырачэньне:

«Каханьне да скону...

...не прымаю – баюся прыняць,

бо занадта, замоцна кахаю.

Я – няздар, я ня здолею ўзьняць

на вышыні, зь якіх узьлятаю,

кожны ўздых, што з табой памятаю...»

Смык ідзе па вадзе ў чарадзе

белых лебедзяў хвалі руйнуе -

вагкаватасьць ірве чарадзей,

ён, марнуючы радасьць, балюе.

Ў хвалях пенных стаіць жарабец,

хвалі словам мустанга туруюць.

«Dolce, dolce...» – туруе й галец –

хваляў зьбеленых верны ганец.

Тут вызвольныя стогны палююць

на ружовыя россыпы зор,

на пясчаныя насыпы ветру,

на шыкоўны разораў узор,

і трымаюць-нясуць свой дазор,

і віжуюць маленькую Герду.

«Дзе мой братка, мой братка дзе?» –

я, зь ільдзінкамі ў горле, завею

запытаюся і захварэю.

«Дзе мой братка, мой братка дзе?» –

я азёрную краску лілею

ачмурэла ўдыхну й захмялею.

«Дзе мой братка, мой братка Кай?

Адкажы мне, нямотная постаць!

Я ня здолею ўзяці пострыг –

цацкі-шыбенікі востраць

лёзы-дзіды ў мой небакрай...»

«Сьціхні, сьціхні... – шапоча гай. –

Ты, ня зьведаўшы расчараваньня,

хочаш у наркатычным тумане

з братам, з цацкамі жыць – ня далей?...

I сьцішаць, і заглушваць дазваньня

сьлёзны водар дарослых лілей?!.»

«Я ня здо...»

«Ты ня здолееш болей

жыць чужою сям’ёю і воляй!»

«Тата, мама...»

«Ты ўжо не дзіця!

Ты шукаеш, глядзі, адкрыцьця», –

гай зьнямеў.

I кентаўр прамовіў:

«Пры ніякай іншай умове

я ня стану тваім, ты – маёй.

Застануся адзін, ты – адной.

На выгнаньні мы будзем сам-насам

і ня спраўдзімся так раз за разам

у дурное дзіцячай самоце,

у тваёй і маёй адзіноце».

«Я каха...»

«Ты ня здо... ты ня здо...

Ты ратуеш чужое гняздо.

Досыць мо?

Досыць мо?

Досыць мо?

Можа, час?!

Ужо час даўно!»

«Так, я здо... Я каха...

Но!.. Но!»

Р. S.

Мне пякло сядло, мне пякло...

Пада мной жарабец скакаў

быў пазначаны грэцкім таўром,

поўны жарсьці, яго запал.

*

Расчашу жарабца грэбнем я,

валасы нацягну на смыкі:

адзін чорны, другі – такі

ён сівы, але грае як!

«Dolce, dolce...» – ядвабны акорд.

«Presto, presto...» – блазнуе струна.

«Dolce, dolce...» – пяшчоты код.

«Presto, presto...» – ажно давідна.