Спаміж барвінкаў, ціхіх сноў,

Заспадабаўшы дрэваў цень,

Ў сьвятле пазорных ліхтароў

Ляжаў дзяцюк, што дзіўны сьцень.

Ў руцэ міргала зырка сьвечка,

Як мятлікі сьпявалі думкі,

Ноч зачыніла вечкай дзень,

На бусьнях сьцёрла ўсе малюнкі.

Ён спачываў, сьвярбеў агонь,

Нехта паклаў на грудзі трэску.

Дрымотнік сьціскнула далонь,

Ягоны твар сьвяжэй за фрэску.

Напэўна спаў, ён бачыў сны,

Здавалася, ня дыхаў нават.

А ведзьмакі і сьвятары

Вакол яго рабілі сабат.