Пякло нясьцерпна. Млела ўсё навокал,

Нібы зямлю хто варам абварыў.

Як з рупараў, з адкрытых насьцеж вокан

Плыў голас: дыктар штосьці гаварыў.

Пасьля раздольна песьня загучала.

Здалося, лівень хлынуў з вышыні!

Яе мне маці некалі сьпявала,

Спрадаючы кужэльнай ніткай дні.

Ах, песьня маці! Я забыў на стому,

Забыў на млявасьць, што ўсяго зьвяла.

Мяне сьцяжынка ўжо вяла дадому,

У бацькаў двор аселіцай вяла,

Дзе на траве бялеюць ранкам росы,

Дзе кладкі выгнутыя над вадой,

Дзе й я калісьці – загарэлы, босы –

Каня паіў зь дзяўчынай маладой...

Дыхнула сьвежасьцю – і лёгка стала,

Пачуўся лесу пошум, плёскат рэк...

Мой родны край, мая зямля сьпявала,

Мая любоў, адзіная навек!

А я... здалося, піў, прыпаўшы ніцма

Да ручая з крынічнаю вадой...

Мы часта ў сьпёку ходзім паўз крыніцу,

Але ці часта п'ём з крыніцы той?