Зачыніліся дзьверы, з-за іх ня чутна сьвятла,

Як сіпаг між вушамі, ў вачах хапае бяльма.

У валынцы ня знойдзе ратунак слодычны чмель,

Прымарокаў каханак тут вохшчыць сіні друмель.

Ліхтары засьпявалі яму пра погляд труса,

І ў змаганьні са сьмерцю ужджаліць воду васа.

Бо як зь ім не змагайся – усіх адолее ён,

Прымарокаў каханку ізноў выносяць праклён.

Але вусьцішнасьць сыдзе, за дзьверы пойдзе царноч,

І ніхто не пабачыць да чаго каханак ахвоч.