Калі архангельскія трубы

Апавясьцяць пра страшны суд,

Я, не збаяўшыся пакут,

Успомню,

Што шапталі губы,

Што, пэўна, быў табе я любы.

Калі тугі тугія лукі

Абрынуць стрэлаў горны град,

Сустрэць я стрэлы буду рад,

Успомню,

Што крычалі рукі,

І шчырасловы, і манюкі.

Калі заціхне гром прарочы,

Забытыя збудзіўшы дні,

Я не ўстрашуся цішыні,

Успомню,

Што маўчалі вочы,

Спавіўшы смутак па-жаночы.

Яны далёка,

Стрэлы, трубы.

А покуль ты са мной сама,

Мне часу ўспамінаць няма.

Сьмяюцца рукі,

Помняць губы.

Суціш хаду, мая зіма!