Адчай? Магчыма, што адчай.

Ці стома, як зямля сырая,

Гняце.

Няўжо на самы край

Прыйшло жыцьцё і зазірае

З абрыву ў жудаснае дно,

Адкуль няма вяртаньня ўгору.

І сам сабе кажу: «Рыгору!»

І ўспамінаю заадно

Граматыку і клічны склон,

Што з даўніны гукае: «Коню!»

Гады ўцякаюць,

Я ўдагон

Пускаю позьнюю пагоню,

Пагоню кайнасьці, віны,

Што я ні за панюх табакі

Час змарнаваў.

Са мной адны

Забытай радасьці сабакі.

Мае галодныя харты,

Яны згубілі сьлед надзеі.

Вышэе ўсё абрыў круты

І нелюдзее,

Нелюдзее.