А казкі ведалі раней за нас

І нораў наш,

І ўсе, што будуць,

Войны,

Характар маючы

Пяшчотна-мройны,

На чорны дзень

Рабілі свой запас.

Зьбіралі казкі Птушак і зьвяроў,

Іх надзялялі кемнасьцю і ўмельствам,

І мовай, каб усім жывым сямействам

Трымаліся сваіх балот, бароў.

Каб пільнаваліся

Мясьціны той,

Дзе расьцьвітаюць папараць і лотаць,

Каб чалавек кусаў сябе за локаць,

Застаўшыся сам-насам з глухатой.

Калі ані капыт,

Ані крыло,

Ні лапа асьцярожная,

Ні дзюба

Ня спудзяць цішыню,

Ні жолуд з дуба

Ня грукнецца ў падземнае жытло.

І будзем,

Каб людзьмі застацца,

Мы

Па згубленыя намі

Шчырасьць, ласку

Вяртацца,

Каб згадаць багацьце,

У казку,

Гартаючы ўцалелыя тамы.