Надзіцца ноч у вакудны затулак,

У юрнай асоцы шукае прытулак,

Вабіць амяга абнімам маркоту,

І зікры даткліва скумацяць самоту.

Слушна злуюцца ў бажанай сласноце,

Згаршэньня ня знойдзеш у той адзіноце.

Халепа сыдзе, хлусьня застанецца,

Блазнота – хаўрусьнік, калі ён прачнецца.

Прымрак прынадзен, калі ён патрэбны,

Нікога няма, бо ўсе словы ганебны,

Тоскна і млосна, няма з кім сварыцца,

Абноч ноч жадае табою змусьціца.