Гук, украдзены ў маўчаньня

адчаем нематы,

зрабіўся голасам,

музыкай, зыкам,

выгукам радасьці,

водгаласам роспачы.

Як непрыкаяны,

пакутуе гук у сьвеце,

бо пакрыўджанае маўчаньне

не жадае яго забіраць назад –

хай лямантуе,

хай расчульваецца –

сам жа сьпяшаўся

зь нямоцьця вырвацца.

Я разумею гук, бо сам,

як і кожны з нас,

я – гук таксама,

украдзены нецярпеньнем

у зьнямелае вечнасьці.