Адчыніліся вочы

Ўсюдыіснага смутка,

Запяяла нудота,

І таму так балютка.

Хварбы песьні журботнай

Нікавеюць паволі,

Рэшткі цёплай самоты

Гімн пяюць мне аб волі.

Разам зь імі і сэрца

Запаволіць хаду.

Я павінен забыцца

Але ўсё ж не магу.