Ай, Аю-даг, што ж ты робіш з морам?  

Вырашыў выпіць да дна, шалёны?  

Кінь, набухторышся толькі з гора  

І не нап'ешся, бо мора – салёнае.  

Кінь тую п'янку, бо ўрэжаш дуба  

Або з пахмелу захочаш павесіцца:  

Чоўн, у якім уцякла твая любая,  

Вельмі далёка, ля чоўніка месяца.  

Лепей давай я віна дастану,  

І пад кефаль мы дамо яму рады,  

Вып'ем за вусны маёй каханай  

І за тваю, што падступна здрадзіла.